Tuesday, August 4, 2015

10 τραγούδια για την εργατική τάξη με τους στίχους τους



"Which Side Are You On?"

Come all you good workers
Good news to you I'll tell
Of how the good old union
Has come in here to dwell 

Which side are you on boys? 
Which side are you on? 

My daddy was a miner
He's now in the air and sun
He'll be with you fellow workers
Until the battle's won 

Which side are you on boys? 
Which side are you on? 

They say in Harlan County
There are no neutrals there
You'll either be a union man
Or a thug for J. H. Claire 

Which side are you on boys? 
Which side are you on? 

Oh workers can you stand it? 
Oh tell me how you can
Will you be a lousy scab
Or will you be a man? 

Tuesday, November 4, 2014

Ζοζέ Σαραμάγκου - Για την κρίση


Αναδημοσίευση από koutipandoras.gr


«ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ, ΠΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ, αδύναμοι, τη συνθλιπτική προέλαση των μεγάλων οικονομικών και χρηματοπιστωτικών ηγεμόνων, ξετρελαμένων για να κατακτήσουν όλο και περισσότερο χρήμα, όλο και περισσότερη εξουσία, με όλα τα μέσα, νόμιμα ή παράνομα, που έχουν στο χέρι τους, καθαρά ή βρόμικα, ομαλά ή εγκληματικά;».

Wednesday, October 2, 2013

Και που πάει ο φασισμός όταν σβήνει η χρυσή αυγή;



αναδημοσίευση από Θερσίτη

Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών είναι με τηλεοπτικούς όρους «ραγδαίες και καταλυτικές». Αν προσπαθήσει κάποιος να σταθεί –για να βγάλει κεντρικό συμπέρασμα- σε μια αποσημειολόγηση καίριων σημείων της ρέουσας αφήγησης των γεγονότων μάλλον θα οδηγηθεί σε μια διαθλασμένη -από τη φαινομενικότητα των πραγμάτων- και όχι συνεκτική αποτύπωση της συγκυρίας. Κι αυτό συμβαίνει γιατί βρισκόμαστε σε μια μεταιχμιακή εποχή για τις κυριαρχικές επιλογές και στρατηγικές, σε μια εποχή κρίσης που μπορεί να τσιμεντώνει την κρατική-καπιταλιστική αποφασιστικότητα καιεπιθετικότητα στους από κάτω, αλλά ταυτόχρονα ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου γιαενδοκυριαρχικές συγκρούσεις, για επαναδιευθέτηση συμμαχιών (και συμμάχων), γιακαταστροφή τμημάτων του πολιτικού προσωπικού ή της ίδιας της κυρίαρχης τάξης που δεν είναι λειτουργικά ή πλεονάζουν. Και όπως ακριβώς η επιτάχυνση της λεηλασίας των από κάτω γίνεται με όρους καταλυτικού πολέμου (blietzkrieg) με τον ίδιο τρόπο επιταχύνονται και οι «εξελίξεις» στο κυρίαρχο μπλοκ: η χρυσή αυγή από πολύτιμη εφεδρεία γίνεται ξαφνικά ένα βαρίδι που πρέπει προσωρινά να μπει στην άκρη (με αυτή της τη μορφή). Αυτό βέβαια δεν αποτυπώνει μια πραγματική μετατόπιση του συστήματος σε μια «άνοιξη της δημοκρατίας» αλλά σε μια άλλου είδους διεργασία: την ανάγκη της κρατικής μηχανής να τελειώνει με τους «ασταθείς μηχανισμούς» του που έχουν την τάση ενίοτε να αυτονομούνται, αλλά κυρίως τηναφομοίωση-υποκατάσταση από την πλευρά της αστικής δημοκρατίας των μεθόδων του πρώην μηχανισμού της, χωρίς απαραίτητα την παρουσία του. Με απλά ελληνικά, ένα κράτος με ατζέντα και μεθόδους χρυσής αυγής χωρίς την ίδια την χρυσή αυγή… Είναι μια απαίτηση της εποχής…


Monday, August 26, 2013

Η ιστορία ενός τζακιού...


Τυχαία ανακάλυψα ότι σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα ισότητας των γυναικών, οπότε αποφάσισα να γράψω ενα ενδεικτικό περιστατικό για την καταπίεση που εχει υποστεί ο μισός πληθυσμός επί αιώνες.
Την παραπάνω φωτογραφία την τράβηξα στη Βαρκελώνη στο Casa Battlo, σπίτι το οποίο σχεδιάστηκε από τον Gaudi στα τέλη του 19ου αιώνα και πλέον λειτουργεί σαν μουσείο. Στη φωτογραφία φαίνεται ένα τζάκι και εκατέρωθεν του υπάρχουν δύο μικροί καναπέδες. Στο audio guide ανέφερε ότι αυτό ήταν το μέρος όπου η υποψήφια νύφη συναντούσε τον αρραβωνιαστικό της, πάντα όμως υπό την αυστηρή επίβλέψη της θείας. Απάνθρωπο και σεξιστικό συμβάν, αλλά "φυσιολογικό" με δεδομένη την συντηρητικότητα της εποχής και της ισπανικής μπουρζουαζίας ειδικότερα. Αρκετό καιρό αργότερα έτυχε να μάθω περισσότερα για το θεσμό της "θείας". Καλύτερα όμως να παραθέσω απευθείας την πηγή*:

Μια καθώς πρέπει δεσποινίς υπηρετεί τον πατέρα της και τους αδερφούς της με τον ίδιο τρόπο που θα υπηρετήσει τον σύζηγό της, και δεν κάνει τίποτα χωρίς να ζητήσει την άδεια τους. Αν είναι πλούσια ή καλής καταγωγής, πηγαίνει στη λειτουργία των εφτά, και περνά τις μέρες της δίνοντας διαταγές στους υπηρέτες, τις μαγείρισσες, τις υπηρέτριες, τις παραμάνες, τις πλύστρες, ή κεντώντας. Που και που δέχεται την επίσκεψη κάποιας φίλης, που τολμά να ξεστομίσει ψυθιρίζοντας ένα νέο: 
"Που να έβλεπες τι κλάμα έριξα για χάρη του..."
Δύο φορές την εβδομάδα, τα απογεύματα, περνά μερικές ώρες ακούγοντας τον αρραβωνιαστικό, δίχως να τον κοιτάει, και δίχως να επιτρέπεται να την πλησιάσει, καθισμένοι οι δυό τους στον καναπέ, κάτω υπό την άγρυπνη ματιά της θείας. Κάθε βράδυ, πριν πέσει να κοιμηθεί, προσεύχεται με το κομποσκοίνι της και απλώνει στην επιδερμίδα της ένα αφέψημα από πέταλα γιασεμιού που έχουν μουλιάσει σε νερό της βροχής στο φεγγαρόφωτο.
Αν ο αρραβωνιαστικός την εγκαταλείψει, μετατρέπεται αυτομάτως σε θεία, και κατα συνέπεια καταδικάζεται να ντύνει αγίους και νεογέννητα, να σαβανώνει νεκρούς, να επιβλέπει τους αρραβωνιασμένους, να προσέχει αρρώστους, να κάνει κατήχηση και να αναστενάζει τις νύχτες στη μοναξιά του κρεβατιού της, κοιτάζωντας τη φωτογραφία εκείνου που την εγκατέλειψε...
*Eduardo Galeano, Μνήμη της Φωτιάς, 3ος τόμος, εκδόσεις Πάπυρος

Thursday, July 4, 2013

Για τον Γιάννη


αναδημοσίευση από pitsirikos

Η ιστορία είναι γνωστή. Ο Γιάννης Αντετοκούμπο, παιδί Νιγηριανών μεταναστών στην Ελλάδα, επιλέγεται στο ντραφτ του NBA. Σήμερα συναντά τον Αντώνη Σαμαρά στο Μέγαρο Μαξίμου, μετά από πρόσκληση του πρωθυπουργού. Ο Γιάννης Αντετοκούμπο συναντά τον Αντώνη Σαμαρά ως Έλληνας.

Ο Γιάννης Αντετοκούμπο, αν και γεννήθηκε στην Ελλάδα, έγινε Έλληνας πριν από δυο μήνες.

Το πώς έγινε Έλληνας ο Γιάννης Αντετοκούμπο δεν το γνωρίζω.

Πριν από 3 μόλις μήνες , η Πολιτεία αδυνατούσε να του χορηγήσει την ελληνική υπηκοότητα επειδή και οι δυο γονείς του δεν είναι Έλληνες, οπότε, μετά την αναίρεση του νόμου Ραγκούση για την ελληνική ιθαγένεια που κρίθηκε αντισυνταγματικός από το Συμβούλιο της Επικρατείας, ο Γιάννης Αντετοκούμπο δεν είχε τα απαραίτητα «εφόδια» για να γίνει Έλληνας.

Δεν θα σταθώ ιδιαίτερα στην υποκρισία του Αντώνη Σαμαρά, πολλών πολιτικών και μεγάλης μερίδας των πολιτών. Είναι πασιφανής. Και εμετική.

Sunday, June 9, 2013

Η ανάδειξη του Πατριάρχη επί Τουρκοκρατίας




Είμαστε στο 1453. Η Κωνσταντινούπολη πέφτει στα χέρια των Τούρκων. Η αυτοκρατορία του Μωάμεθ Β' είναι αχανής και περιλαμβάνει ένα πλήθος λαών. Η τούρκικη ηγεσία αντιλήφθηκε εύστοχα ότι οι ραγιάδες πρέπει να είναι υπό αυστηρό έλεγχο αλλά χωρίς την άμεση ανάμειξη των Οθωμανών. Ο ρόλος του χωροφύλακα των χριστιανών δόθηκε λοιπόν στον Πατριάρχη αφού διατήρησε προνόμια που απολάμβανε επί βυζαντίου. Χαρακτηριστικά τα λόγια του Μωάμεθ Β' του Πορθητή προς τον Γεννάδιο Σχολάριο, τον πρώτο Πατριάρχη μετά την Άλωση: "Πατριάρχευε... έχων πάντα τα σα προνόμια, ως και οι προ σου πατριάρχαι είχον". Ο Πατριαρχης έχει το ρόλο του "εθνάρχη" των χριστιανών και είναι υπόλογος στον Σουλτάνο για τις πράξεις τους. Ευθύς αμέσως ξεκινούν τα αλληλομαχαιρώματα και οι ραδιουργίες των κληρικών για την κατάκτηση του προνομιακού αξιώματος του Οθωμανικού κράτους. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι από το 1623 έως το 1700 εγιναν 50 αλαξοπατριαρχίες. Κάθε τόσο στελνόταν κάποιος πατριάρχης στη φυλακή για χρέη, που εξαιτίας των σκανδάλων, είχαν γίνει σύμφωνα με τον Πατριάρχη Σαμουήλ "των της Αιγύπτου πυραμίδων υπερογκωδέστερα".  

Friday, June 7, 2013

Ρούντολφ Ρόκερ - Και το κράτος δημιούργησε το έθνος


αναδημοσίευση από http://eleftheriakos.gr


Η παλιά ιδέα πού αποδίδει στην αφυπνισμένη εθνική συ­νείδηση του λαού τη δημιουργία του εθνικού κράτους δεν είναι παρά ένας μύθος, πολύ χρήσιμος στους υποστηρικτές της ιδέας του εθνικού κράτους, αλλά όχι λιγότερο ψευδής λόγω αυτής της συγκεκριμένης χρησιμότητας του. Το έθνος είναι το αποτέλεσμα του κράτους και όχι ή αιτία. Είναι το κρά­τος πού δημιουργεί το έθνος και όχι το έθνος πού δημιουργεί το κράτος.

Thursday, April 11, 2013

Eduardo Galeano - Ουτοπία..

Περί Θυμού



αναδημοσίευση από http://www.sansimera.gr/quotes/categories/83


«Απ' όλα τα θηρία, γενικά, το αγριότερο είναι ο άνθρωπος σαν βρίσκεται πάνω στο θυμό του.»

«Από δυο που συζητούν, όταν ο ένας θυμώσει, εκείνος που θα παρατήσει τη συζήτηση είναι ο φρόνιμος.»

«Δεν θυμώνουμε με τους πεθαμένους, γιατί αυτοί έπαθαν το μεγαλύτερο κακό.»

«Ευκολότερα φυλάγεται κανείς από οξύθυμη γυναίκα ή άντρα, παρά από πανούργο και σιωπηλό σοφό.»
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...