Wednesday, November 7, 2012

25 χρόνια από τον θάνατο του Άγι Στίνα


Σαν σήμερα, πριν από 25 χρόνια, πέθανε ο Άγις Στίνας (πραγματικο όνομα Σπύρος Πρίφτης, στο μέσο της πάνω σειράς στη φωτογραφία σαν υποψηφιος του ΚΚΕ στην Κέρκυρα το 1926). Ατρόμητος μέχρι τα βαθιά γεράματα του, προτίμησε να ριψοκινδυνεύει μια εγχείρηση στα μάτια του, η οποία ήξερε ότι μπορεί να αποβεί μοιραία. "Τι να την κάνω τη ζωή μου, αν δεν μπορώ να διαβάζω;", είπε. Έφυγε από τη ζωή στα 87 του χρόνια, έχοντας ζήσει εκτοπισμούς, φυλακίσεις, βασανισμούς, πολεμώντας για την επανάσταση, το σοσιαλισμό και τη χειραφέτηση της ανθρωπότητας. Τα θεωρητικά κείμενα του περιέχουν πολύτιμα διδάγματα για τις επόμενες γενιές και οι "αναμνήσεις" του ανεκτίμητα ντοκουμέντα της νεοελληνικής ιστορίας και του εργατικού κινήματος.

Ο Βραχόκηπος έχει κάνει εξαιρετική δουλειά δημιουργώντας το "Αρχείο Άγι Στινα" όπου περιλαμβάνονται κείμενα του μεγάλου δασκάλου. Μεταξύ άλλων, υπάρχει και ο λόγος του Κορνήλιου Καστοριάδη στο πολιτικό μνημόσυνο που έγινε το Μάρτιο του 1989. Μεταφέρω την πρώτη παράγραφο:
Με το θάνατο τον Στίνα χάθηκε όχι μόνο ένας ήρωας αλλά ένας τύπος ανθρώπου που η σημερινή κοινωνία δεν φαίνεται πια ικανή να δημιουργήσει κι ούτε καν και να ανεχθεί. Αρχίζοντας να σκέφτομαι για το τι θα σας έλεγα σήμερα μου ήρθε στο νου ο ομηρικός στίχος «ανδρός ον ουδ' αινείν τοίσι κακοίσι θέμις» (ενός άντρα ούτε και να τον παινούν αυτοί οι κακοί δεν ταιριάζει) και θα τον διόρθωνα λέγοντας «ανδρός ον ουδ' αινείν ημίν κακοίσι θέμις». Να τον πει κανείς άγιο θα ήταν ύβρις. Ό,τι και να κάνει ένας άγιος το κάνει με την ακράδαντη ψευδαίσθηση πως κάποτε και κάπου θα πληρωθεί. Αλλά η αφάνταστα βασανισμένη ζωή τον Σπύρου - δεκαετίες στην Ακροναυπλία, Αίγινα, νησιά, τμήματα μεταγωγών, τμήμα καταδίκων στη Σωτηρία γιατί ήταν χρόνιος φυματικός - ζωή που ο άνθρωπος αυτός δεν έφαγε, όταν ήταν αφυλάκιστος, συχνά ζεστό φαί και που δεν τη γλύκανε ούτε μια γυναίκα ούτε ένα παιδί, δεν έβρισκε ούτε στήριγμα, ούτε παρηγοριά σε καμιά εξωκόσμια υπόσχεση. Μόνη τον εστήριζε η ελπίδα πως η ανθρωπότητα θα μπορέσει κάποτε να ανδρωθεί και να ελευθερωθεί. Τα τελευταία τον χρόνια, παρά την απόγνωση που του δημιουργούσε η σύγχρονη κατάσταση, προσπαθούσε με αγωνία να αποκρυπτογραφήσει μέσα στη χαώδη πραγματικότητα και τα μικροσκοπικότερα σημεία που θα μπορούσαν να δείξουν πως το κίνημα για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη, το πραγματικό επαναστατικό κίνημα, μένει πάντα ζωντανό.


Και μια συνέντευξή του:





No comments:

Post a Comment

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...